Houdini en Robbie de Wit op een Hoornse buckelpiste

Elf vergrijsde zwaluwen konden geen zomerse soelaas brengen op de ijzige hobbelpiste in Hoorn. Zo koud was het, dat reservespelers Ernst en Lex S een bakkie snert gingen halen in de kantine van de sympathieke HCSV, terwijl de 11 overige heldhaftige Oranjebikkels in de ijzige vrieskou droomden van geïmporteerde hete oosterse olie, wuivende palmbomen in Spanje en Aperol Spritz aan een Italiaans zwembad.

IJzige kou, een lage zon en een hobbelig veld

Typisch zo’n dag dat je denkt aan Robbie de Wit. Een naam die alleen bij veteranen van boven de 45 nog tot herinnering leidt. Robbie was hét talent van Ajax en debuteerde in Oranje toen die een cruciale wedstrijd speelde in het Nép-stadion in Budapest, Hongarije. Het was ijskoud. Nederland vocht voor zn laatste kans voor het WK van 1986.

Robbie de Wit, het Utrechts wonderkind (Screenshot). Zijn carriere duurde door een hersenbloeding veel te kort

Het was de tijd van Wim Kieft, Peter Houtman en Simon Tahamata. Gullit, Rijkaard en Van Basten waren slechts talenten en De Wit zou het land op die ijskoude avond moeten redden. Met een prachtige sleepbeweging, gevolgd door een schijntrap, fopte hij de gehele Hongaarse defensie. Met een stiftje boogde hij de bal over de verkleumde keeper. Nederland won met 0-1 en mocht nog dromen van het WK.

Van het gladde laken in het Nép-stadion naar de nepvelden van Zwaluwen 30 is een kleine stap

De eerste veteraan, die het kunststukje van De Wit wilde nadoen was Paul, hij stiftte de bal over de keeper. Naast. Daarna was het de beurt aan een zwaluw. Hij slaagde er wel in. 1-0. De 2-0 was onnodig, nadat drie Oranjekansen om zeep waren geholpen. Achmed kent de geschiedenis van Rob de Wit niet en had geen last van stiftangst. Hij scoorde de 2-1.

De Stift van balvirtuoos Paul, de magier van de kalverhoek, in twee bedrijven

De Zwaluwen kwamen vervolgens scherp door en kort daarna gleed centrale verdediger Lex Meijn uit op de Buckelpiste, waarna Achmed en Gerard de Hoornse doelverdediger omspeelden. Ruststand 4-2. Terwijl de kansenverhouding 4-7 was. Toeschouwer Martin Tucci vond het trage winterse veteranentafereel niet echt schilderachtig. Net als Ben, die speciaal voor deze pot een wedstrijd van Ajax liet schieten.

Lex M gleed uit, een zwaluw gebruikte zijn hoofd, Lenno gebruikte zijn hand. Pingel

Groenlandgate, de Daddy-diplomatie van Rutte, ICE-fascisme in de VS, repressie in Iran, de versplintering van de PVV. Er is deze week genoeg maatschappelijks om over te schrijven en vast te knopen aan de wedstrijd van de veteranen. Houdini-politiek is hierbij een belangrijke term. Een politiek van afleiden. Het publiek de ene kant op laten kijken, zodat ze niet letten op wat er aan de andere kant gebeurt. Een dreigende wereldcrisis, als afleidingsmaneuvre. Het is een cynische methodiek, die op grote en op kleine schaal plaatsvindt. Het is ook kortzichige politiek. De betrokkenen trappen er maar één keer in.

Houdinipolitiek in de 16. Terwijl Bram en een zwaluw kijken naar het doel, is de bal boven hun hoofd

Een Houdini act, dat hadden de veteranen ook in gedachten toen ze de eveneens ijskoude ranja tot zich namen in de rust. Met Ernst voor Achmed, Lenno voor Roland, Lex voor Besim, Michiel die verder naar voren zou spelen. Gerard, Paul Erik, Martin, Bram en Martijn bleven op hun post. Robert zou de vlag hanteren.

Zelfs keeper Erik Geerts was niet opgewassen tegen het stiftgeweld

Het mocht niet baten. Weer een stift later stond het 5-2. De Zwaluwen gingen op hun staart zitten, waardoor de Oranjeveteranen meer en meer druk konden zetten. Eén vervelende kabouterzwaluw stond permanent buitenspel en begon te mopperen. Het was voor Ernst het signaal om te laten zien dat er wel degelijk iets te halen viel. Met 5-3 op de borden was het tijd voor het slotoffensief.

Achmad was man of the match. De Syrische snelheidsduivel speelde erg sterk

Robert erin als gewichtige stormram, Achmed voor Gerard. De voortreffelijk spelende Paul, onfortuinlijk in de afronding, hield het voor gezien. Een bal op de paal, een bal op de lat, een kopbal in de muur. Het leek of de Hoornse Roodzwartgestreepten een raketschild voor het doel hadden opgesteld. Intussen stiftten ze ook nog de 6-3 in de boeken. De Jack in the Box kwam nadat de oranjeveteranen de 18^e kans om zeep hielpen. 7-3.

Achmad en Gerard. AKA Mini en Maxi 

Nog even terug naar de Houdini-act van Robbie de Wit. Na de 0-1 mocht Oranje twee duels spelen tegen Belgie voor een ticket naar het WK. Doordat Kieft zich tegen de zuiderburen liet provoceren door Vercauteren en de Rode Duivels vijf minuten voor tijd scoorde, bleef Nederland alsnog thuis. Een koude douche dus. Dat beleefden de Oranjeveteranen figuurlijk én letterlijk na afloop van de wedstrijd. Verloren. Teveel kansen gemist. Een ijskoud laf straaltje water uit de douchekop. Dat kon alleen gecompenseerd worden door een schaaltje warm vettigheid en veel bier. Daarna kwam het besef. Lekker gespeeld, leuke tegenstander, tien doelpunten. Het publiek als grote winnaar.

Sluitpost