De Straat van Hormuz: Nul doorgelaten

De Dijk staat voor Zaankanters voor muziek met een Oranje randje. Voor Rock and Roll uit de klei van de Kalverpolder. Rauw. Eerlijk. Uit het leven gegrepen. Niet per se bedoeld voor de inwoners van Schellingwoudedijk in Amsterdam. Een elitaire buurt waar je woont omdat je de postcode van Amsterdam belangrijk vindt, maar niet gecharmeerd bent van de drukte van de stad. Je stemt links, want je vindt sommige sociale waarden belangrijk. En je bent rijk. Dus hebt het privilege om je druk te maken om andere zaken dan het dagelijks leven. Je rijdt elektrisch, want je kan het betalen en je vindt milieu belangrijk. Tegeklijk  maak je je ook druk om windmolens in het IJ, want “dat hoeft toch niet?”. Je boodschappen doe je bij de biologische Landmarkt, want “Je wil toch geen rotzooi in je lijf?”. De goedkope Aldi is bovendien verder rijden. De veteranen van De Dijk zijn privilegeboomers. Maar gelukkig geldt ook voor hen dat voetbal de belangrijkste bijzaak is in het leven.

Youssef houdt zich het liefst bezig met scharen, schijnbewegingen en doet zijn boodschappen sowieso alleen bij onze teamgenoot Ibi

Sommige Oranje bankzitters smullen van dit soort populistische teksten. Het zij ze gegund. Een volgende keer is conservatief Nederland weer aan de beurt voor een oorwassing. Bijvoorbeeld over de asielwetten van Faber, die toch niet worden goedgekeurd door de partij die ze nota bene zelf heeft ontworpen. Uit dwarsheid. Lekker betrouwbaar.  Of Victor Orban, die zichzelf in de staart beet toen hij, met zijn nieuwe kieswet in de hand en Donald Trump als joker, de verkiezingen afgetekend verloor.

Afijn.

Achmed met een hoogstandje. De dijkbewoners kijken toe vanuit hun dijkwoningen

Voetbal. De belangrijkste bijzaak. Zonder Michiel, Jan, Jesse, Lenno, PeteR en Lex M leek de centrale verdediging het zwakke punt te worden van de Oranjeveteranen. Ook Ate, Alain, Lex S en Ernst lieten verstek gaan. Milo, Martijn en Richard P nog steeds geblesseerd en zo is er nog een lijst met formele veteranen, die er zaterdag niet bij waren. Gelukkig hadden de G-tjes vrij gekregen en kon Ruurd meedoen. Tot verrassing van velen werd niet hij, maar Martin, in samenwerking met Wouter centraal achterin geposteerd. Spoiler: Ze hielden de nul.

Met veel gevoel voor theater omspeelt Bram een BoomerDijker

Ayatolla Van Braam eiste van het gelegenheidsduo dat het Oranjecentrum een Straat van Hormuz zou worden. Potdicht. Met Ben, de Duitse kanonnier en Roland, de revolutoinair aan de flanken zou geen Dijktanker het doel van Oliesjeik Erik bereiken. Sierlijke Paul, Theatrale Bram en Rechtstandige Ruurd als kloppend hart van het middenveld. Youssef, de scharende Syrier, ZoefZoef Achmed en De Rots van Gibraltar Gerard in de aanval. De Baron, Pompeblaed Jelle en Hitzige Harold bleven aan de kant.

Ayatolla Van Braam speecht de bal naar voren

De eerste helft was een makkie. Er werd echt sterk gecombineerd. De Oranjeveteranen speelden als vanouds dominant combinatievoetbal. Erik deed uit verveling een cursus Noors in het doel. De Straat van Hormuz werd hermetisch gesloten voor het Amsterdamse overgewicht. Het middenveld had de touwtjes in handen. Voorin bleek Gerard balvast als Brobbie. De doelpunten vielen als rijpe appels. Paul verschalkte de Dijker doelman met een pricisieschot. Ruurd zette sterk door na een combinatie met Gerard. 0-2. Toen hij dit kunststukje herhaalde floot de scheidsrechter vanuit de verte voor buitenspel.

Beeld vanuit de middencirkel, waar de scheidsrechter domineerde

Tja, de scheidsrechter. Hij is de enige in Schellingwoude die de Duitsers nog heeft zien binnenmarcheren. Hij heeft de Berlijnse muur gebouwd zien worden en de watersnoodramp actief meegemaakt. Waarschijnlijk had ie bij al die gebeurtenissen ook al een fluitje in zijn mond. 84 is ie. Leeftijd komt met gebreken. Uit de middencrikel kwam hij amper. Een vlaggende grensrechter zag hij niet, tot wanhoop van de uitploeg. En hij verzon ter plekke nieuwe regels. De Napoleon van De Dijk floot zijn eigen wedstrijd.

De Rots van Gibraltar wordt geveld, staat op en krijgt een vrije trap tegen

Rust. De NIMBY-Amsterdammers hebben een mooi complex, maar maken het de tegenstanders niet gemakkelijk. Betaald parkeren voor bezoekers (zelf hebben ze een vergunning), de scheidsrechter waarover genoeg gezegd is, ranja in de rust en kleedkamers, die een schande zijn voor de sport. “Bouw maar vol met woningen”, zei aanvoerder Van Braam in de rust. Hij heeft familiebanden en de bouw. “Met veel sociale woningbouw en een Aldi”, proclameerde hij als rechtgeaarde linkervleugelverdediger, terwijl de opstelling op nuances werd gewijzigd. Harold voor Achmed, Jelle voor Ben.

De Dijkerkeeper was zijn aandelen aan het checken toen Paul onverwacht in de korte hoek raak schoot

De tweede helft was een kwestie van uitzitten. Na tien minuten verloren de Oranjehemden de slag om het middenveld en dreigde Erik te maken te krijgen met een spervuur van Noordamsterdamse Katusja’s. Niets bleek minder waar. Ondanks de dominantie van De Dijk, bleef het Zaans Oranje met speels gemak overeind. De tweede helft duurde 52 minuten. Het mocht de Dijkers niet baten. Zij kregen nul op het request en de Oranjeveteranen hielden, met gelegenheidsduo Martin en Wouter centraal achterin, voor het eerst dit jaar de nul. Het mag in de krant. En voor herhaling vatbaar.

De nul houden. Voor Jelle de gewoonste zaak van de wereld 

Niet iedereen had een leuke middag. De nummer 20 van De Dijk heeft psychiatrische hulp nodig. De hele wedstrijd provoceerde hij achtereenvolgens vlagger Harold, rechtsback Ben en blauwhelm Erik en in de tweede helft ging hij nota bene te vuist tegen aanvoerder Roland. Schandalig. Als je als club accepteert dat dit soort figuren meedoen in een wedstrijd die zich afspeelt in de marge van de 45+ competitie, moet je jezelf afvragen wie je daarmee een plezier doet. Je club en voetbal als geheel sowieso niet. Heel goed dat de Zaanse veteranen zich niet meer door dit soort randfiguren laat afleiden.

Dit terzijde.

Nummer 20 met baardje kon het voetballend niet bolwerken. Ben had m in zijn zak.

Al met al zijn de Oranjeveteranen bezig met een omslag. Na veel personele wisselingen en twee seizoenen met wisselende resultaten, zit er een stijgende lijn in het spel, zijn de clubwaarden nog duidelijker verankerd in de opstelling en is de derde helft nagenoeg even belangrijk als de eerste en de tweede. Als de opkomst nog wat stabieler wordt, kunnen de veteranen volgend jaar omhoogkijken naar de subtop. Daar waar het Zaans Oranje kwalitatief thuishoort.

Sluitpost.